Stanisław Libner (ur. 3 września 1911 w Skulsku, zm. 16 kwietnia 1981 w Warszawie) – polski aktor teatralny.
Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 55. lokatą w korpusie oficerów łączności. W czasie kampanii wrześniowej 1939 walczył jako dowódca III plutonu kompanii telefonicznej 14 Dywizji Piechoty. Dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu VII A Murnau.
Kariera sceniczna Oficjalnie zadebiutował 9 października 1946 r. na scenie toruńskiego Teatru Ziemi Pomorskiej, jako Kasper, w sztuce Gwałtu, co się dzieje! Aleksandra Fredry w reżyserii Józefa Maślińskiego. Inne spektakle z udziałem Libnera: 28 X 1946: Dwa teatry Jerzy Szaniawski, reż. Wilam Horzyca – jako Autor 21 XII 1946: Za kulisami (Tyrtej) Cyprian Kamil Norwid, reż. Wilam Horzyca – w podwójnej roli: Polak urzędnik zagraniczny, Kleokarp 22 I 1947: Ładna historia G. Caillavet i R. de Flers, reż. Józef Maśliński – jako p. d’Eguzon 18 II 1947: Magia Gilbert Keith Chesterton, reż. Wilam Horzyca – jako wielebny Cyryl Smith 2 IV 1947: Wesele Stanisław Wyspiański, reż. Wilam Horzyca – jako ojciec 14 V 1947: Romeo i Julia William Szekspir, reż. Wilam Horzyca – jako Laurenty 12 VI 1947: Ożenek Nikołaj Gogol, reż.