Działalność na rzecz ubogich przyniosła mu uznanie w stołecznym Wiedniu.

Po uzyskaniu przez Czechosłowację niepodległości w 1918 został posłem na Rewolucyjne Zgromadzenie Narodowe z ramienia Czechosłowackiej Partii LudowejCzechosłowacka Partia Ludowa połączyła wszystkie katolickie partie w Czechach i na Morawach, w tym Chrześcijańsko-Społeczną Partię Ludową, której członkiem był wcześniej ks. Kordač. Jako poseł zasłynął dwoma przemówieniami - o zgodności nauki i wiary oraz o nierozerwalności małżeństwa wygłoszonym podczas debaty nad ustawą o separacji małżeńskiej, po którym stał się obiektem ataków ze strony liberalnej prasy. W listopadzie 1918 przez tydzień zasiadał w Komisji Petycji, a od 11 czerwca 1919 do końca kadencji był członkiem Komisji Kultury. Po zakończeniu kadencji 7 stycznia 1920 nigdy już nie był członkiem parlamentu.

Episkopat 16 września 1919 papież Benedykt XV mianował go arcybiskupem praskim. 26 października 1919 przyjął sakrę biskupią z rąk nuncjusza apostolskiego w Austro-Węgrzech abpa Teodora Valfré di Bonzo. Współkonsekratorami byli biskup litomierzycki Josef Jindrich Gross oraz biskup czeskobudziejowicki Josef Antonín Hůlka.