W 1894 roku podczas wyprawy do guberni witebskiej jej autor odkrył kolejne kamienie, a ich opis ukazał się w 81 numerze Wiadomości Witebskich w artykule Odkrycia archeologiczne. Sapunow odkrył on jeszcze dwa kamienie: w Drui na lewym brzegu Dźwiny, poniżej ujścia rzeki Drujki oraz nad brzegiem Wilii. Ten ostatni został już wprawdzie wcześniej opisany w książce Konstantego Tyszkiewicza Wilija i jej brzegi, lecz to Sapunow - dzięki pomocy pisarza gminnego F. Kociełły - po oczyszczeniu kamienia z mchu odczytał znajdujący się na nim napis.
W latach 60. XX wieku badanie materiałów związanych z kamieniami prowadził Boris Rybakow, który postawił tezę, że są to święte kamienie, na których wyryto w latach głodu napisy w nadziei na Bożą pomoc w osiągnięciu dobrych plonów. Kamienie dźwińskie lub Borysa Użycie pojęcia kamienie dźwińskie wiąże się z ich lokalizacją w korycie rzeki Dźwiny. Ponieważ znajduje się na nich napis Panie, pomóż swojemu niewolnikowi Borysowi, używane jest również pojęcie kamienie Borysa. Oba te pojęcia obejmują znajdujące się obecnie na północy współczesnej Białorusi kamienie z wyrytym na nich chrystogramem Konstantyna i cytowanym napisem. U góry po bokach krzyża wykute są również litery: IC XC NIKA, co oznacza Jezus Chrystus zwyciężaj. Krzyż stoi na podstawie, która ma symbolizować Golgotę.