W XIV wieku ustaliła się także odrębność Ziemi wieluńskiej (rudzkiej), która do końca XIII wieku stanowiła południowo-wschodnie rubieże Wielkopolski. Ziemia wieluńska została powiązana z Ziemią sieradzką od I połowy XV w. poprzez tworzenie wspólnego województwa sieradzkiego.
Większość Kujaw (łac. Cuiavia) było początkowo połączone z Mazowszem i podlegały mazowieckim książętom dzielnicowym. Północno-zachodnia część Kujaw (księstwo bydgosko-wyszogrodzkie) wchodziła w skład dzielnicy senioralnej. Całość Kujaw znalazła w rękach książąt mazowieckich za rządów Konrada I mazowieckiego. Później Kujawy (łac. Cuiavia) tworzyły de facto trzy odrębne, niewielkie jednostki terytorialne: położone na lewym brzegu Wisły księstwo brzeskokujawskie i księstwo gniewkowskie tworzące właściwe Kujawy, oraz powiązana z nimi, położona na prawym, północnym brzegu Wisły Ziemia dobrzyńska. Władcy wielkopolscy toczyli z książętami kujawskimi długie spory o kasztelanie lędzką, która ostatecznie pozostała częścią ziemi kaliskiej.
Mazowsze i Podlasie