Do odrodzonego Wojska Polskiego przyjęto go dekretem Naczelnego Wodza Wojsk Polskich L. 119 z 8 grudnia 1918. Tego samego dnia na mocy rozkazu Szefa Sztabu Generalnego – gen. dyw. Stanisława Szeptyckiego – ppłk Gromczyński otrzymał przydział do Włocławskiego Okręgowego Pułku Piechoty. W połowie grudnia 1918 Włocławski Okręgowy Pułk Piechoty został przeformowany (po połączeniu ze strukturami POW) w 31 Włocławski Pułk Piechoty, a Wojciech Gromczyński objął z dniem 1 lutego 1919 dowodzenie nad tą jednostką, zastępując na tym stanowisku płk. Stefana Borowskiego. Oficjalne mianowanie na stanowisko dowódcy tegoż pułku nastąpiło dopiero w dniu 14 czerwca 1919 na mocy dekretu Naczelnego Wodza Wojsk Polskich.
Od 24 maja 1919 dowodził odcinkiem zachodnim Frontu Niemieckiego, a w dniu 20 czerwca 1919 wraz z dowództwem 31 Włocławskiego Pułku Piechoty i jego II batalionem wyjechał na Front Galicyjsko-Wołyński, gdzie dotarł 3 lipca tr. Przyłączył się do tworzonej 10 Dywizji Piechoty gen. Lucjana Żeligowskiego. W lipcu 1919 wziął udział w ofensywie przeciwko Ukraińcom od Stanisławowa do Zbrucza. W kolejnych dniach lipca tr. odpowiadał za obronę linii rzeki Dżuryn, po czym operował z głównymi siłami dywizji do miejscowości Tłuste, a następnie z przednią strażą do Zbrucza – gdzie został dowódca prawego odcinka dywizji.