osiągnąwszy odpowiedni wiek dorabiał, aby móc opłacać lekcje u miejscowego nauczyciela, który uczył go klasycznego . W wieku 14 lat przeszedł na zawodowstwo, specjalizując się w mieszance hiszpańskiego tańca klasycznego z iberyjskimi wpływami oraz cygańskimi krokami flamenco (później połączył tradycyjny hiszpański z klasycznym włoskim).
Po debiucie w Sewilli w 1879 przez kolejne lata występował w Europie. Jego żoną była Carmen Reina, która – podobnie jak tytułowa bohaterka noweli autorstwa Prospera Mériméego z 1845 – przed ślubem pracowała w fabryce papierosów, a następnie, do narodzin pierwszego dziecka, zawodowo zajmowała się tańcem i koncertowała z mężem. Para miała jedenaścioro dzieci; ośmiu synów i trzy córki (ich pierwszy syn, Joaquim, zmarł w niemowlęctwie). Żadne z nich nie uczęszczało do szkoły, ponieważ Cansino uważał naukę tańca za jedyną potrzebną im edukację. Trzy córki, Gracia, Carmellia oraz , dołączyły do ojca po odpowiedniej ilości treningów. Podczas triumfalnego tournée po Ameryce Łacińskiej, w trakcie którego spopularyzował on bolero, dwie z nich, Gracia i Carmellia, zmarły w wyniku choroby. Ich śmierć zakończyła jego zawodową karierę taneczną.