Przebywając w Egipcie cesarz zniósł jego odrębność monetarną i jego specyficzny system datowania, włączając go do systemu rzymskiego. Jednocześnie do biurokracji została wprowadzona łacina, co prawdopodobnie miało się przyczynić do scementowania rozczłonkowanego imperium. Był to ostateczny koniec datującego się jeszcze od czasów Augusta (27 p.n.e. – 14 n.e.) szczególnego statusu Egiptu w ramach cesarstwa.
thumb|Oficjalna korespondencja Apolinariusza, stratega nomu Panopolis (dzis. Achmim), z prokuratorem dolnej Tebaidy Aureliuszem Izydoriuszem w sprawie przygotowań do wizyty Dioklecjana w roku 298. Chester Beatty Library W obliczu powtarzających się najazdów Blemiów Dioklecjan opuścił terytorium Dodekaschoinos na południu i wycofał się na wysokość pierwszej katarakty. Opuszczone tereny zostały oddane w ręce Nobadów, którzy tym samym mieli służyć jako bufor pomiędzy rzymskim Egiptem a Blemiami. Cesarz ponadto podzielił Egipt na dwie prowincje – Egipt właściwy (Dolny) i Tebaidę. Było to częścią ogólnego procesu podziału Cesarstwa na mniejsze prowincje. Później z prowincji Egipt wydzielono jeszcze kolejną prowincję, Augustamnika, z której z kolei pod koniec IV wieku wyodrębniono czwartą prowincję, Arkadia.