Ostatecznie prowincja Egiptu zajmowała zachodnią część Delty wraz z Aleksandrią, Augustamnika wschodnią część Delty aż do Rhinokorury (dzis. Al-Arisz), zaś Arkadia środkowy Egipt z miastami Oksyrynchos i Herakleopolis oraz Małą Oazą (dzis. Al-Bahrijja). W 381 prowincje egipskie wraz z dwiema prowincjami na które w międzyczasie została podzielona Libia zostały połączone w ramach jednej diecezji podlegającej prefektowi Egiptu z tytułem augustalis, który rezydował w Aleksandrii. Pod koniec VI wieku do tej diecezji została jeszcze dołączona Trypolitania. Według Jeana Gascou ten podział na prowincje „nie jest czymś arbitralnym. Opiera się on na rzeczywistych różnicach cech regionalnych, które zresztą przyczyniły się do jego umocnienia. Najważniejszą różnicą jest ta, która przeciwstawia Tebaidę i Wielką Oazę północnej części kraju. Ta różnica jest łatwa do wychwycenia, jeśli weźmie się pod uwagę język ([...] mieszkańcy Tebaidy mówią dialektem saidzkim), sposób sporządzania dokumentów dyplomatycznych (mieszkańcy Tebaidy posługują się swoimi własnymi formułami i formularzami), rodzaj kultu chrześcijańskiego (Tebaida posiada swój własny kalendarz świętych) i kulturę (Tebaida to ośrodek hellenizmu, cechujący się wyraźnym upodobaniem do poezji epickiej)”.