W sumie „powstaje wrażenie, że miasta z VI wieku odczuwają wiele trudności w funkcjonowaniu oraz że państwo musiało oddać odpowiedzialność za nie wielkim posiadaczom, bądź wziąć je w zarząd czy bezpośrednią opiekę”. Jednak miasta odgrywają znaczną rolę polityczną i militarną podczas zamieszek z VII wieku, co wskazywałoby na to, że pomimo tej ewolucji instytucjonalnej w jakiś sposób zachowały zdolność do autonomicznych działań.
Życie religijne i kulturalne Koniec religii starożytnego Egiptu mały|upright|Relief króla Nobadów Silko (V w.) w świątyni w Kalabsza W 302 r. Dioklecjan ponownie odwiedził Egipt i wkrótce zwrócił się przeciwko manichejczykom, by później przystąpić do prześladowań innej obcej religii, chrześcijaństwa. Prześladowania za panowania Dioklecjana były największe z dotychczasowych i wśród pisarzy chrześcijańskich stały się znane jako „Wielkie Prześladowanie”. W Egipcie przybrały szczególnie dotkliwy charakter pod rządami prefekta Wschodu Sossianusa Hieroklesa i namiestnika Tebaidy Satriusa Arrianusa, „karykaturalnego złoczyńcy wielu koptyjskich żywotów męczenników”. Kalendarz koptyjski rozpoczyna się nie od narodzin Chrystusa, ale „Roku Męczenników”, utożsamionego z objęciem przez Dioklecjana władzy w 284.