Powstanie tych urzędów wiązało się z upadkiem znaczenia urzędników rady miejskiej, chociaż wywodzili się z tej samej klasy, szczególnie tych związanych z takimi greckimi instytucjami jak rynek, gimnazjon czy efebia. Kolejną zmianą było zastąpienie w 307/308 dawnych toparchii (szczebla administracji pośredniego pomiędzy nomami a wioskami) przez mniejsze pagi. Ostatecznie wiele tradycyjnych urzędów miejskich zniknęło w ciągu IV wieku. W tym samym czasie cesarska administracja została w większym stopniu zintegrowana z miastami i te stały się mniej niezależne, bardziej funkcjonując jako organa rządu centralnego. Z początkiem V wieku dokumentacja dotycząca administracji miejskiej znacznie się zmniejsza. Nowy funkcjonariusz, pagarcha, zostaje obarczony zadaniem administrowana strefami rolniczymi. Logistes nie pojawia się już w VI wieku. Dokumenty dotyczące rad miejskich są tak rzadkie, że historycy aż do niedawna sądzili, że te przestały istnieć. Tak jak i gdzie indziej na Wschodzie widzimy, jak wzrasta publiczna rola biskupa, zwłaszcza w zakresie prac publicznych. Urzędnicy, przedstawiciele namiestników czy sami namiestnicy wtrącają się w funkcjonowanie instytucji finansowych. Wiele spraw finansowych i administracyjnych zostaje powierzonych „domom” (oikoi), czyli domenom lokalnych patrycjuszy, Kościołów i cesarza.