W celu przezwyciężenia tego problemu opracowano naczyniowe typy samonaprawiających się materiałów, które są zdolne do wielokrotnego miejscowego gojenia.
Mechanizm samoleczenia za pomocą sieci mikrokanałów
Złożone sieci mikronaczyniowe są szeroko obserwowane w przyrodzie i organizmach żywych. Dla przykładu można mówić o użyłkowaniu liści czy układzie krwionośnym, które umożliwiają uwarunkowane dostarczanie składników odżywczych niezbędnych do prawidłowego wzrostu lub gojenia. Struktury te były inspiracją do stworzenia mechanizmu samonaprawy opartego na sieci mikrokanałów umieszczonej wewnątrz polimeru. Imitacja biologicznego samoleczenia w materiałach konstrukcyjnych, które ulegają powtarzalnym uszkodzeniom mechanicznym, może radykalnie wydłużyć okres użytkowania. W momencie powstania pęknięcia w powłoce, sieć umieszczona w podłożu dostarcza środek leczniczy, do płaszczyzny pęknięcia gdzie wchodzi w reakcję z katalizatorem Grubbsa zawartym w powłoce. Opisywana struktura na bazie mikrokanałów posiada jedną, szczególnie ważna zaletę, mianowicie proces naprawy miejsc uszkodzonych może odbywać się wielokrotnie, ze względu na możliwość dostarczania środka naprawczego z zewnętrznych źródeł lub niewyczerpanych jak dotąd mikrokanałów. Dzięki temu zdecydowanie wydłuża się czas użytkowania takiego polimeru.