W klasycznym AFM wykorzystywane są detektory o dwóch komórkach (góra-dół), do przetwarzania informacji o wychyleniu w pionie, natomiast w LFM wykorzystywane są detektory czterokomórkowe (ułożone w kwadrat), aby zapewnić możliwość detekcji odchylenia bocznego wiązki lasera.
Różnicowanie uzyskiwanych sygnałów mały|Obrazy LFM stopu Zr40Ti15Cu10Ni10Be25 z przejazdów w lewo i w prawo mały|Obraz LFM stopu Zr40Ti15Cu10Ni10Be25 po odjęciu sygnałów z przejazdów w lewo i w prawo. Widoczne wzmocnienie sygnału od siły tarcia. Uzyskiwany sygnał zawiera zarówno informację o wychyleniu igły spowodowanym tarciem jak i spowodowanym napotykanymi nierównościami. Aby zróżnicować i oddzielić te dwie wartości wykorzystuje się dwukrotny przejazd igły po tej samej linii (lewo-prawo). Wychylenie spowodowane tarciem będzie miało przeciwne wartości przy przejazdach w przeciwne strony, jako że siła tarcia zawsze działa przeciwnie do kierunku ruchu. Natomiast wychylenie spowodowane nierównościami powierzchni - te same. Spowodowane jest to charakterystycznym sposobem pokonywania nierówności przez igłę, która wślizguje się na nierówność lub ześlizguje się z niej zachowując skierowanie czubka igły w kierunku obszaru bardziej oddalonego od belki (niższego).