Wytwarzanie Synteza nanocząstek miedzi nie jest łatwa, ponieważ silnie rozdrobniona miedź bardzo szybko ulega utlenianiu. Stawia ją to w opozycji do nanocząstek złota i srebra, które nie wchodzą w reakcję z tlenem z taką łatwością. Tworzenie się tlenku miedzi na powierzchni nanocząstek zmniejsza ich konduktywność, przez co jest to zjawisko niepożądane. W celu zapobiegania utleniania nanocząstek, procesy syntezy prowadzi się w środowisku bezwodnym i w atmosferze obojętnej (np. argonu lub azotu). Metody syntezy nanocząstek miedzi można podzielić na fizyczne i chemiczne. Te pierwsze są bardzo skomplikowane i wymagają wyrafinowanego sprzętu i technologii. Metody chemiczne są znacznie chętniej stosowane, ponieważ są prostsze do przeprowadzenia i zapewniają wysoką jakość produktu. Poniżej opisano kilka metod chemicznych otrzymywania nanocząstek miedzi.
Redukcja chemiczna Olbrzymią zaletą tej metody jest możliwość kontroli wzrostu i morfologii nanocząstek poprzez odpowiednie dostosowanie warunków reakcji. Proces polega na zredukowaniu soli miedzi odpowiednim reduktorem (np. hydrazyna, borowodorek sodu, kwas askorbinowy, poliole).