Panowanie Cesarstwa Rzymskiego W III w. p.n.e. powstał w Dalmacji silny związek plemienny utworzony przez celtycko-iliryjskie plemię Ardiajów. Stający na jego czele król Agron podbił kolonie greckie na lądzie stałym, a następnie wyspę Pharos (Hvar). Po jego śmierci królowa Teuta przystąpiła, w 229 r. p.n.e., do podboju wyspy Issa (Vis). Grecy zagrożeni przez Ilirów zwrócili się o pomoc do Republiki rzymskiej i tak rozpoczęła się długa seria wojen rzymsko-iliryjskich. Na wybrzeżu Adriatyckim najsilniejszy opór stawiali Rzymianom, w 156 r. p.n.e., Dalmatowie, którzy utworzyli nowy potężny związek plemienny ze stolicą w Delminium, obejmujący ziemie od Neretwy do rzeki Rašy na Istrii. Państwo to przetrwało do I w. p.n.e. W 135 r. ponownie bunt podnieśli Ardiajowie, którzy szybko zostali zwyciężeni i przesiedleni karnie w głąb dzisiejszej Hercegowiny. Do połowy I w. p.n.e. nie udało się Rzymowi ujarzmić Ilirów. Plemiona iliryjskie wspomagały Pompejusza w walce z Cezarem (zob. wojna domowa Cezara z Pompejuszem). Dopiero Oktawian August podbił Japodów i Panonów w 35 r. p.n.e. tworząc tzw. rzymski limes – granicę na rzece Sawie umocnioną twierdzami z ośrodkiem w Siscium (Sisak). Rzymianie podbili również kolonie greckie, a przy tym przyswajali wpływy tamtejszej kultury.