Ilirowie i Celtowie wciąż jednak nie byli pokonani, gdyż dwukrotnie, w 16 i 12 r. p.n.e., wzniecili powstania. W latach 12–9 p.n.e. Rzymianie podbili Panonów naddunajskich i Dalmatów – dwa ludy najdłużej stawiające opór. Do ostatniego buntu Ilirowie zerwali się w 6 r. n.e (zob. powstanie w Panonii). Po trzech latach walk wodzowie rzymscy rozbili powstańców. Wraz z upadkiem ostatniego powstania, podbój Ilirii został zakończony. W 10 r. n.e. utworzono rzymskie prowincje: Dalmację (na południu) i Panonię (na północy). Cesarz Trajan, na początku II w., podzielił prowincję Panonia na Górną Panonię (Panonia Superior) na zachodzie i Dolną Panonię (Panonia Inferior) na wschodzie. mały|312x312px|Prowincje rzymskie na początku II w. Na mapie zaznaczono Dalmację i Panonię.
W III w. p.n.e. również Istria stanęła na drodze rzymskiego parcia na wschód. Po długich wojnach z Histrami ich główny ośrodek w Nesactium upadł w 177 r. p.n.e. Ok. 50 r. p.n.e. Rzymianie, po uprzednim pokonaniu Japodów, zwyciężyli również Liburnów przejmując kontrolę nad całym półwyspem. Ok. 12 r. p.n.e. Rzymianie przesunęli granicę włączając obszar Istrii do Italii jako Venetia et Histria.