Nie bez znaczenia dla wzmocnienia jego pozycji była też rosnąca presja ze strony indyjskich władz państwowych. Jedynie w 1992 w operacjach policji oraz finansowanych ze środków rządowych organizacji paramilitarnych zabito 248 działaczy oraz aresztowano przeszło 3400 z nich. Partia utraciła też znaczne ilości broni.
Kryzys wewnętrzny towarzyszący dojściu przezeń do władzy wymusił poważne zmiany w strategii partii. Pod jego przywództwem CPI-ML-PW przeszła do bardziej agresywnej walki partyzanckiej. Rao, uznawany za znakomitego organizatora, był również w stanie znacząco poszerzyć obszar, na którym partia działała, budując jej struktury w licznych stanach indyjskich, w tym w Tamilnadu, Kerali, Chhattisgarhu i Jharkhandzie. Reagował przy tym na przemiany zachodzące w bazie społecznej indyjskiego maoizmu. Stopniowo program polityczny kierowanej przezeń formacji zaczął się koncentrować na obronie najuboższych i najbardziej dyskryminowanych warstw społecznych, zwłaszcza ludności plemiennej. Starano się im zapewniać poczucie przynależności do wspólnoty oraz traktowano jak pełnoprawne istoty ludzkie. Chroniono gęsto zalesione zamieszkane przez nich terytoria oraz zapewniano im wyższe dochody ze sprzedaży dostarczanych przez nich produktów.