Może to być zrobione mechanicznie, w suszarkach, albo też poprzez rozsypanie na betonowych klepiskach i częste przegarnianie. Po uzyskaniu wilgotności na poziomie 11-12% ziarno kierowane jest do łuszczarek, gdzie usuwa się otoczkę pergaminową oraz ewentualne resztki owocni. Na ziarnie winna w tym etapie pozostać jedynie srebrzysta otoczka, chroniąca przed wpływami zewnętrznymi. Zostanie ona wyeliminowana dopiero w prażarni. Kawę sprzedawaną wraz z otoczką pergaminową nazywa się kawą pergaminową.
Proces powyższy winien być przeprowadzany w ścisłym reżimie czasowym, przy użyciu czystych maszyn i narzędzi. Wszelkie urządzenia wykorzystywane w tym procesie są najczęściej własnością zrzeszeń lub spółdzielni producenckich, skupiających plantatorów i farmerów z nieodległej okolicy. Nieprzestrzeganie standardów może zakończyć się zjełczeniem ziaren, wykrywalnym dopiero przy sporządzaniu naparu.
Kawa przygotowywana metodą mokrą jest droższa z uwagi na wyższą jakość, ładny wygląd i pochodzenie z w pełni dojrzałych owoców kawowca. Także proces fermentacyjny jest tu ściśle kontrolowany. Najlepsze kawy sporządzane metodą mokrą pochodzą z Kolumbii, Kostaryki, Gwatemali, Wenezueli, Kenii, Tanzanii, a także regionów Kona na Hawajach i Kiwu w DRK.