niezbędnym elementem wykształcenia Rzymian z klas wyższych, choć wiedza ta była często dość powierzchowna.
Trzech wybitnych rzymskich filozofów (Cyceron, Seneka, Marek Aureliusz) było także czołowymi politykami swojej epoki, co nadało ich filozofii bardzo praktyczny wymiar, wzbogacając ją o doświadczenia działalności publicznej.
Edukacja filozoficzna podzielona była na trzy działy: fizykę (filozofia przyrody i wiedza o świecie), etykę i logikę (obejmującą również wiedzę o języku, gramatykę i retorykę). Wielu pisarzy rzymskich odebrało taką filozoficzną edukację i wątki czy elementy filozoficzne można odnaleźć w ich dziełach (np. elementy stoicyzmu i epikureizmu w dziełach Horacego, Wergiliusza, Persjusza, Lukana, Gelliusza).
Już na dworze pierwszego cesarza, Oktawian August, utrzymywano dworskiego filozofa. W późniejszych latach filozofowie podlegali jednak represjom i byli z Rzymu wypędzani. Cesarz Marek Aureliusz, sam będąc filozofem, ustanowił w 177 r. n.e. w Atenach pensje dla czterech nauczycieli filozofii: platońskiej, arystotelejskiej, epikurejskiej i stoickiej. Dwie pierwsze szkoły szybko przyćmiły swoim znaczeniem epikureizm i stoicyzm.