Jeńcom uniemożliwiono jednocześnie nabywania żywności od miejscowej ludności. Przed głodem chwilowo ratowały jedynie warzywa uprawiane w jenieckich ogródkach oraz zastąpienie ryżu tapioką. W dodatku po „incydencie” niemal całkowicie ustał szmugiel lekarstw. W maju 1944 roku do obozu po raz pierwszy i ostatni dotarły paczki Czerwonego Krzyża, lecz większa część ich zawartości została zdefraudowana przez strażników. W połowie tegoż roku jeniecką część obozu pozbawiono dostępu do elektryczności i bieżącej wody. Mimo zmniejszenia liczby jeńców oraz rosnących niedoborów żywności Japończycy oczekiwali, że prace na lotnisku będą prowadzone z tą samą intensywnością. Wzrosła brutalność strażników, którzy pod byle pretekstem bili jeńców lub karali ich uwięzieniem w klatce. Jednocześnie zakazano wszelkich form aktywności kulturalnej i sportowej.