thumb|Adam Przybylski,Wojna Polska 1918–1921 Bitwa wołyńsko-podolska – działania zbrojne Wojska Polskiego i sprzymierzonej Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej toczone z Armią Czerwoną na południowym odcinku frontu wschodniego od początku września do połowy października 1920. Była kontynuacją bitwy zamojskiej a zarazem ostatnią fazą operacji lwowskiej.
Przygotowania do tej fazy operacji rozpoczęto na początku września 1920 wraz z przerzucaniem z północy na południowy odcinek frontu kolejnych polskich wielkich jednostek zwolnionych po zwycięstwie w Bitwie Warszawskiej. Bitwa rozpoczęła się na odcinku środkowego Bugu między Włodawą a Sokalem działaniami polskiej 3 Armii, z jednoczesnym podjęciem ofensywy przez 6 Armię, wraz z podporządkowaną jej Armią Czynną URL, na wschód od linii górnego Bugu oraz Gniłej i Złotej Lipy, a także na północ od Dniestru. Obszar działań ograniczony był na zachodzie linią Bugu i Gniłej Lipy, na północy pasem Bagien Poleskich, a na południu linią Dniestru. Bitwa toczyła się na obszarze około 65 000 km². Zasięg działań bojowych Wojska Polskiego wynosił ponad 200 km, a szerokość frontu nieco ponad 300 km.