Rękawice płytowe mogły mieć łuskowe palce lub być ich całkiem pozbawione, w przeciwieństwie do piętnastowiecznych rękawic, natomiast na wzór czternastowiecznych folgi osłaniające podstawę kciuka były zintegrowane z folgami śródręcza. Nogi były osłonięte długimi taszkami sięgającymi od kirysu do kolan. Wśród hełmów używanych przez tę formację można wymienić między innymi hełmy kirasjerskie, szturmaki zamknięte oraz otwarte, a niekiedy także moriony. Ochronę szyi mógł stosować oddzielny obojczyk płytowy wsuwany pod kirys lub przedłużenie hełmu. Stopniowo, w miarę rozwoju broni palnej, zbroje pogrubiano. a tym samym dociążano, rezygnując z rękawic, taszek, naręczaków, obojczyków czy części hełmu na rzecz zwiększania odporności kirysu. thumb|Zbroja kirasjerska (kirys) z XVIII w. Wyposażenie ochronne późniejszych kirasjerów obejmowało stalowy kirys o wysokości około 47 cm, szerokości 44 cm (na wysokości piersi) i wadze 8-9 kg, zapinany skórzanymi pasami wzmocnionymi poprzez dodanie łusek. Chronił on pierś i plecy jeźdźca przed ciosami broni białej i kulami muszkietowymi (wystrzelonymi z odległości nie mniejszej niż 50 kroków). Kula pistoletowa mogła go przebić tylko wystrzelona z bardzo bliskiej odległości (2-3 kroki).