Jednym z wyjaśnień osłabienia cesarstwa jest hipoteza, iż stała za tym polityka zagraniczna Songów, oparta na pacyfizmie i osłabiająca siły zbrojne. Tanguckie państwo Zachodniego Xia, prowadząc na małą skalę wojny z Songami u chińskich granic, sprzyjało pogorszeniu sytuacji Chin. W 1038 r. tangucki wódz Li Yuanhao ogłosił się cesarzem cesarstwa Da Xia i zażądał od chińskiego władcy uznania, iż stoi na równi z nim. Dwór chiński uznał Li Yuanhao za „gubernatora”, lecz nie za „cesarza”, tytułu zarezerwowanego dla monarchów Song. W wyniku dyplomatycznych rozmów państwo tanguckie zaakceptowało uznanie władcy Song jako cesarza w zamian za coroczne podarki, co spowodowało milczące uznanie przez Songów potęgi militarnej Xixia. Gdy Renzong objął osobiste rządy, wydał dekrety mające służyć wzmocnieniu armii, wręczył też ogromnej kwoty łapówki dla wrogów Xixia, kitańskiego Liao, w nadziei, iż zapewni to Chinom bezpieczeństwo. Miało to jednak swoją cenę, gdyż podatki znacznie wzrosły, a ludność wiejska żyła w ustawicznej nędzy, co wywoływało bunty w kraju i załamanie się władzy.