Jednakże według cesarz Renzong był władcą uważanym za miłosiernego, skromnego, łagodnego i oszczędnego, a także za rzadko dającego upust emocjom. Znana ludowa opowieść mówiła, że władca pewnej nocy poczuł głód i zapragnął zjeść baraninę. Gdy sługa miał wydać rozkaz przygotowania jej kucharzowi, monarcha powstrzymał go, wyjaśniając, iż jeśli odtąd kucharz będzie przyrządzać baraninę, doprowadzi do to marnotrawstwa i stąd cesarz wolał być głodny, niż marnować jedzenie. Władca przykazał ministrom być ostrożnymi w wydawaniu wyroków śmierci, a jeśli wyższy urzędnik skazałby na śmierć niewinną osobę, nigdy nie miał być awansowany. Cesarz odrzekł pewnego razu do bliskich sobie ministrów: „Nigdy nie użyłem słowa 'śmierć' do zbesztania kogoś, jak odważyłbym się nadużywać wydawania wyroków śmierci?”
Renzong był pierwszym władcą z dynastii Song, który zasiadł na tronie jako dziecko. Młody cesarz i jego ministrowie kierowali się w rządzeniu krajem zasadami, które określił Renzong w 1034 r. mianem Rodzinnych instrukcji [danych od] przodków, opierające się na regulacjach i zakazach, które miały wyeliminować nieprawidłowości z okresu regencji Liu. Instrukcje zawierały podstawowe metody rządzenia i podejmowania politycznych decyzji.