Wykorzystanie Żelaza Ducha nie ogranicza się z czasem do okrętów wojennych: wynalazek staje się podstawą rozwoju nowych gałęzi przemysłu i infrastruktury, wpływając na dalszą modernizację Japonii. Z czasem technologia Żelaza Ducha przestaje być wyłącznie tajnym przedsięwzięciem wojskowym. Wokół jej przemysłowego wykorzystania powstaje grupa przedsiębiorstw Onsha, kierowana na Hokkaido przez doktora Aka, która rozwija m.in. produkcję stali, stocznie, maszyny, infrastrukturę i nieruchomości.
Narratorką i kronikarką wydarzeń jest Japonka Kiyoko, córka samuraja, która zostaje stenotypistką Ochockiego i dokumentuje jego wypowiedzi oraz pracę. Jej sposób zapisywania i interpretowania słów Ochockiego staje się zarazem jednym z głównych motywów powieści, związanym z relacją między językiem, pismem i poznaniem. Kiyoko jest córką samuraja związanego z procesarskim ruchem i dorasta na Hokkaido w społeczności skupiającej m.in. dawnych buntowników ułaskawionych przez cesarza. Jako dziecko przypadkowo odkrywa tajne zakłady, w których prowadzone są prace nad Żelazem Ducha, a później dzięki znajomości języków europejskich zostaje włączona w projekt Ochockiego.