Wiele zjawisk fizycznych związane jest z rozpraszaniem światła, mimo że zazwyczaj nie używamy tej terminologii w potocznej mowie. Np. odbicie od porowatych powierzchni (odbicie dyfuzyjne), dyfrakcja, a nawet odbicie i załamanie światła można tłumaczyć jego rozpraszaniem (zasada Huygensa). Ze zjawiskiem rozpraszania światła związane są też zjawiska dyspersji, interferencji i dyfrakcji.
Przegląd teorii Rozpraszanie światła zachodzi głównie w wyniku oddziaływania fotonów z elektronami. Na przestrzeni rozwoju fizyki powstało kilka teorii opisujących oddziaływanie elektronów z fotonami.
Rozpraszanie światła przez dipol elektryczny Model oparty na fizyce klasycznej, w którym światło traktowane jest jak fala elektromagnetyczna. Światło jako zmienne pole elektryczne, padając na dipol elektryczny (rezonator), wzbudza w nim drgania wymuszone, w wyniku czego staje się on źródłem własnego promieniowania. Częstotliwość drgań wymuszonych dipola jest równa częstotliwości światła padającego. Amplituda drgań dipola silnie zależy od różnicy częstotliwości własnej rezonatora i częstotliwości światła padającego, dipol pobudzony do drgań emituje falę elektromagnetyczną o częstotliwości drgań.