Rozkład przestrzenny pola elektromagnetycznego, jak i przesunięcie fazowe fali padającej i emitowanej można określić na podstawie własności fal.
Przybliżenie Rayleigha Jeżeli dipole mają częstotliwości własne znacznie większe od częstotliwości padającego światła, to wzory upraszczają się do postaci znanej jako rozpraszanie Rayleigha. Zachodzi ono, gdy cząsteczki są małe w porównaniu z długością fali elektromagnetycznej. Wówczas współczynnik rozpraszania jest odwrotnie proporcjonalny do czwartej potęgi długości fali świetlnej. W modelu zakłada się również, że częstotliwość fali rozproszonej jest identyczna z częstotliwością fali padającej. Dlatego rozproszenia, w których nie zachodzi zmiana częstotliwości fali świetlnej, nazywa się rozpraszaniem Rayleigha.