Przybliżenie dyskretnych dipoli Model przybliżenia dyskretnych dipoli (ang. discrete dipole approximation – DDA) opiera się na przyjęciu, że cząstka rozpraszająca jest układem mniejszych elementów oddziałujących z falą elektromagnetyczną jak pojedynczy dipol. Przybliżenie to daje dokładne rozwiązanie równań rozpraszania światła na cząstkach o różnym kształcie i rozkładzie niejednorodności materiału. W praktyce rozmiary cząstek muszą być porównywalne z długością faliDraine, B.T., and P.J. Flatau, Discrete dipole approximation for scattering calculations, J. Opt. Soc. Am. A, 11:1491-1499, 1994..
Rozpraszanie na swobodnych elektronach Dla niezbyt dużych częstotliwości światła powyższe modele dokładnie opisują zjawiska rozpraszania, ale dla częstotliwości znacznie większych od częstotliwości światła widzialnego zaczynają odgrywać rolę zjawiska związane z oddziaływaniem fotonu z pojedynczym swobodnym elektronem. Swobodne elektrony oddziałują ze światłem, rozpraszając światło. Zjawisko to znane jest jako zjawisko Comptona. W wyniku oddziaływania swobodnego elektronu z fotonem światło rozproszone ma długości fali większą od długości fali światła padającego.