Zjawisko jest obserwowane dla promieniowania rentgenowskiego, dla światła widzialnego i podczerwonego nie ma praktycznego znaczenia i jest trudne do zaobserwowania, ze względu na małą szansę zajścia oraz niewielką różnicę względną długości fal padających i rozproszonych.
Rozpraszanie na małych cząstkach Rozpraszanie światła na małych cząstkach można scharakteryzować za pomocą stosunku wielkości cząstki do długości fali elektromagnetycznej. Stosunek ten nazywa się parametrem wielkości. Cząstki znacznie większe niż długość fali światła opisuje się optyką geometryczną – można wtedy zakładać, że światło propaguje się jako wiązka (promień światła). Rozpraszanie na cząstkach, które są porównywalne z długością, są opisane rozwiązaniem Mie równań Maxwella (od nazwiska niemieckiego fizyka Gustawa Mie).
Rozwiązania Mie Dla fali elektromagnetycznej rozpraszanej na jednorodnych sferycznych cząstkach możliwie jest dokładne rozwiązanie równań światła Maxwella. Rozwiązanie to ma postać nieskończonego, ale zbieżnego szeregu. Te rozwiązania nazywa się rozwiązaniami Mie, a rozpraszanie zgodne z przewidywaniami rozwiązań – rozpraszaniem Mie. Rozwiązania te są ważne dla sferycznych cząstek dowolnych wielkości.