Obecnie, dzięki komputerom, przy badaniu rozpraszania światła w ośrodkach polidyspersyjnych, w substancjach stosuje się rozwiązania Mie. Opracowano także dokładne metody rozwiązywania rozpraszania światła na układach sfer (np. sadza), które są rozszerzeniem metody Mie.
Optyka geometryczna Dla cząstek lub niejednorodności znacznie większych od długości fali można światło traktować jako wiązkę nieulegających dyfrakcji promieni świetlnych, które ulegają odbiciu lub załamaniu przy przejściu pomiędzy ośrodkami o różnych własnościach optycznych (wzory Fresnela). Przybliżenie to można użyć do opisu wielu zjawisk optycznych, np. zjawiska tęczy, rozpraszania światła przez chmury, mgły. Zakres stosowania praw optyki geometrycznej można rozszerzyć na niejednorodności porównywalne z długością fali, uwzględniając dyfrakcję promieni na niejednorodnościach.