Kość przedzębowa jest wydłużona, zębowa zresztą też i to na tę drugą przypada 56% długości żuchwy. Brzuszny brzeg kości zębowej jest wypukły w przeciwieństwie do wklęsłego ograniczenia kości kątowej, przez co razem tworzą w widoku z boku kształt esowaty (autapomorfia). Kość kwadratowa o szerokim i wklęsłym skrzydle bocznym przypomina spotykaną u Changchunsaurus. Kość kwadratowo-jarzmowa kształtu trapezoidalnego buduje ogonowo-brzuszne odgraniczenie otworu podskroniowego. Ogonową część wyrostka dziobiastego tworzy kość nadkątowa, leżąca nad kością kątową o długim wyrostku ogonowo-brzusznym wspierającym dość masywną kość stawową i ograniczającym otwór zastawowy.
Krótką szyję buduje sześć kręgów. Inne pierwotne ornitopody mają ich raczej 9, a u ceratopsów zdarza się i 10. Najdłuższy z nich jest C3. Trzony są krótsze niż oryktodroma. Żebra szyjne natomiast rosną w kierunku tułowia. Kręgów grzbietowych jest 15–16, podobnie jak u hipsylofodona czy Haya. Towarzyszą im dobrze rozwinięte żebra, największe w przypadku kręgów od 5 do 8. W odcinku krzyżowym wyrostki kolczyste całkowicie zrosły się ze sobą, tworząc pojedynczy pręt kostny (autapomorfia), inaczej niż zazwyczaj u niewielkich ornitopodów. Nie wiadomo, ile dokładnie tych kręgów jest.