Natomiast w ogonie zachowało się w holotypie 36 kręgów, aczkolwiek za życia było ich pewnie jeszcze kilka więcej. Znaleziono też skostniałe ścięgna.
Kość łopatkowo-krucza jest zrośnięta, jak u oryktodroma. Z kolei płytka łopatki wykazuje niesymetrycznie poszerzona w kierunkach brzusznym i grzbietowym (autapomorfia). Po bocznej stronie widnieje szeroka fossa deltoidea, ograniczona masywnym grzbietem kostnym. W kierunku czaszkowo-grzbietowym sterczy wydatny kolec. Brzuszny brzeg kości jest wklęsły, a koniec dalszy kości poszerzony. Kość krucza, prawie kwadratowa, o wypukłym brzegu czaszkowym i z hakowatym wyrostkiem, nie różni się od hipsylofodonciej. Kość ramieniowa jest smuklejsza niż u oryktodroma. W swej bliższej części jest poszerzona w kierunku bocznym, krótka natomiast w kierunku przednio-tylnym. Grzebień naramienno-piersiowy zdaje się krótki. Koniec dalszy, poszerzony bocznie, kończy się kłykciami łokciowym i promieniowym, podobnej wielkości. Dalej znajdują się proste kość promieniowa i kość łokciowa o umiarkowanie rozwiniętym wyrostku łokciowym oraz prezentującym grzebień wyrostku dziobiastym, dość dobrze zbudowane, proste. Część dalsza kości promieniowej skręca się jak u Haya. Śródręcze i palce są dość krótkie, długości połowy długości kości ramiennej, podobnie jak u hipsylofodonta.