„Kurjer Warszawski” z 28 marca 1893 r., donosił, „że anglicy za zgodą chińczyków zajęli podległy im kraj Kandżut, położony na południe od Pamiru. Przez Kandżut anglicy mogą pomagać chińczykom, jakoteż i afgańczykom w Wachanie, przez przesyłkę broni i innych przedmiotów. Przez Kandżut także będą szły do Kaszgaru towary angielskie, które dotychczas były wyparte przez kupców russkich”.
Dwa lata wcześniej, w 1891 r., ukazała się w „Rocznikach Towarzystwa Przyjaciół Nauk Poznańskiego” pierwsza polskojęzyczna publikacja dotycząca podróży Bronisława Grąbczewskiego po Azji Środkowej odbytych w carskiej wojskowej służbie administracyjnej w latach 1880-1896. Towarzyszyła jej szkicowa mapa (sporządzona przez redakcję „Rocznika”), na której Hunza oznaczona jest jako „Kanżut”. W tekście Grąbczewskiego zatytułowanym „List z podróży kapitana Grąbczewskiego w Środkowej Azyi do pana Wł. S. w Petersburgu”, a datowanym w kwietniu 1890 r., znaczny fragment dotyczy „dzikich i nadzwyczaj wojowniczych plemion Kandżutów” (str. 214), których kraj Grąbczewski odwiedził w 1888 r. Obszernie tę i inne swoje azjatyckie ekspedycje opisał Grąbczewski po polsku, głównie z pamięci, dopiero w wydanym w latach 1924-1925 trzytomowym dziele Podróże, przy czym o Hunzie mowa jest w tomie drugim Przez Pamiry i Hindukusz do źródeł rzeki Indus.