I w tym utworze mówi Grąbczewski o „dzikiem i wojowniczem plemieniu Kandżutów, które zamieszkuje wąskie doliny południowych zboczy pasma górskiego Hindukusz i Himalajów, u źródłowisk Indusu” (str. 5). Dalej w treści książki posługuje się nazwą Kandżut na określenie rzeki Hunzy oraz kraju (który politycznie określa jako chanat), z której wywodzi też przymiotnik kandżucki, np. wspominając „posłów od chana kandżuckiego” (str. 9).

Tą samą terminologią posługiwała się nadal ówczesna prasa omawiając przy okazji książki o podróżach Grąbczewskiego politykę międzynarodową w tamtej części Azji, np. w wileńskim „Słowie” z 30 stycznia 1925 r. Nazwę Kandżut wspomina też (acz mimochodem wymieniając krainy odwiedzone przez Grąbczewskiego) wydawnictwo z 1937 r. Państwa i kraje pozaeuropejskie. W 1958 r. wydano jednotomowy skrót opowieści Grąbczewskiego pod tytułem Podróże po Azji Środkowej, toteż powojenne omówienia życia i działalności wyprawowej Grąbczewskiego posługiwały się wciąż określeniem Kandżut. Nawet w autorytatywnym Słowniku podróżników polskich z 1992 r. mowa jest o „chanacie Kandżut”. Do Kadżutu wybrał się też np. bohater serii powieści dla młodzieży popularnych od lat 60. XX w., której autorem był Alfred Szklarski.