Król nie ugiął się i wyznaczył na miejsce Gosiewskiego jako dowódcę tzw. lewego skrzydła armii litewskiej Samuela Komorowskiego. Paweł Jan zażądał 730 tys. zł. jako dodatkową rekompensatę za poniesione w wojnie koszty i zagroził niepodpisaniem ugody hadziackiej. Spór zakończył się zwycięstwem Pawła Jana – pieniądze zostały mu zwrócone, a Jan Kazimierz po raz pierwszy zauważył, jak silna jest opozycja sapieżyńska na Litwie. Mimo to Paweł Jan wysłał posłów do Wiednia, proponując poparcie kandydata z dynastii Habsburgów na tron Polski.

Był jednym z nielicznych zwolenników toczenia wojny tylko na jednym froncie – tj. zawarcia rozejmu z Moskwą, zakończenia wojny szwedzkiej i dopiero wtedy zwrócenia całych sił przeciwko Moskwie. W maju 1659 roku zrezygnował z dowództwa, powołując się na zły stan zdrowia, a w rzeczywistości przeciwstawiając się polityce królewskiej.

Był deputatem z Senatu na Trybunał Skarbowy Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1659 rokuVolumina Legum, t. IV, Petersburg 1860, s. 312..