Był gorącym zwolennikiem rokowań pokojowych z Moskwą, nie zważając na postawę czołowych polityków koronnych. Jego intencje jednak zostały odczytane przez cara jako próbę zerwania unii polsko-litewskiej, przysyłając Pawłowi Janowi poselstwo z podobną propozycją.

W drugiej połowie 1658 roku zaznaczył się po raz pierwszy rozdział pomiędzy dworem królewskim, kierującym swoją politykę w kierunku dworu francuskiego, a Pawłem Janem, widzącym przyszłość w kontaktach z dworem cesarskim w Wiedniu. Na sejmie 1658 roku nie otrzymał pełnej rekompensaty za wydatki poniesione na wojsko w 1655 roku – z ponad 1 mln zł zwrócono mu jedynie 593 809 zł. Na rozkaz królewski wziął jesienią udział w wyprawie na wojska moskiewskie. Mimo próśb Pawła Jana o chwilowe wstrzymanie działań hetman Gosiewski sam zaatakował wojska moskiewskie, ponosząc klęskę w bitwie pod Werkami i dostając się do niewoli. Paweł Jan usiłował odbić Gosiewskiego, dzieląc swoje wojska na dwie części, jedną pod własnym dowództwem, drugą pod dowództwem Samuela Kmicica. Działania te jednak nie przyniosły skutku, a Paweł Jan został oskarżony przez króla o spowodowanie klęski Gosiewskiego, co spowodowało dalsze ochłodzenie kontaktów z dworem. Mimo iż niezawiniona, niewola ta była na rękę Pawłowi Janowi ze względu na możliwość podporządkowania sobie całego wojska litewskiego.