Efektem napromieniowania miało być przekształcenie atomów rtęci, tlenu i antymonu w ich promieniotwórcze izotopy, a przez to znaczące zmniejszenie przekroju czynnego substancji (nawet do 20% w przypadku neutronów prędkich). Przed użyciem do konstrukcji broni jądrowej, żel miał być nasycany radioaktywnymi aktynowcami (prawdopodobnie kalifornem-252 i amerykiem-243), po czym można było go wykorzystać przez ok. 30 dni. W głowicy jądrowej żel mógł pełnić kilka ról: mógł być źródłem neutronów inicjujących proces rozszczepiania, reflektorem neutronów lub dzięki swej dużej gęstości spowalniać fizyczny rozpad rdzenia jądrowego powodując efektywniejszą fuzję. Wszystko to razem miało umożliwiać budowę bardzo małych głowic.
Jest wszakże prawdopodobne, że „czerwona rtęć” była w ZSRR nazwą kodową na deuterek litu, związek realnie wykorzystywany w konstrukcji broni termojądrowej. Inna możliwością jest, że „czerwona rtęć” została wymyślona przez służby specjalne, by wykrywać potencjalnych handlarzy materiałami rozszczepialnymi, zainteresowanymi jej pozyskaniem.