Z powodu ciężkich i śmiertelnych powikłań, prawie na dwa wieki zaniechano przetaczania krwi, a w niektórych krajach, takich jak Anglia, Francja, czy Włochy całkowicie zabroniono leczenia krwią, ustanawiając odpowiednie akty prawne.
Dalsze próby przetaczania krwi
Kolejne próby przetaczania krwi zostały podjęte w 1818 roku przez Jamesa Blundella (1790–1878) – angielskiego położnika, który przeprowadził pierwszą zakończoną pomyślnie transfuzję krwi pacjentowi z krwotokiem. Dawcą był mąż pacjentki, od którego pobierano małe ilości krwi specjalnie skonstruowaną strzykawką. Pomimo sięgających prawie 70% śmiertelnych powikłań – przetoczenia krwi stosowano coraz częściej w Europie, a także w Stanach Zjednoczonych.
James Blundell – wraz ze swoimi następcami – wykazał niebezpieczeństwa związane z przetaczaniem krwi heterologicznej (pochodzącej od innego osobnika) i stwierdził, że krew żylna nadaje się do tego celu równie dobrze jak tętnicza. Opracował on również metody zapobiegania krzepnięciu krwi (podgrzewanie, defibrynacja, stosowanie antykoagulantów), udoskonalił techniki i sprzęt do transfuzji oraz zwrócił uwagę na konieczność unikania przedostawania się powietrza do zestawu przetoczeniowego. Rozwój transfuzjologii stymulował badania nad dożylnym podawaniem rozmaitych płynów, przyczyniając się do rozwoju terapii dożylnej.