Wszystkie trzy regimenty rozwiązano w 1818 z powodu niewystarczającej liczby rekrutów, irlandzkich lub innych. mały|Oficerowie irlandzkich pułków Dillona, Berwicka i Walsha (XVIII w.)
Armia francuska Od połowy XVII w. Francja zastąpiła Hiszpanię jako główny cel emigracji katolickich Irlandczyków pragnących służyć w wojsku. Było to związane z rosnącą zgodnością interesów francuskich i irlandzkich, znaczenie miała jednak też łatwość migracji do Francji i Flandrii z Irlandii.
Francja prowadziła zaciągi żołnierzy z wielu obcych krajów – w jej armii służyli Niemcy, Włosi, Waloni i Szwajcarzy. Zarówno irlandzkie, jak i szwajcarskie regimenty w służbie francuskiej nosiły czerwone mundury.
Punktem zwrotnym stały się warunki Traktatu z Limerick kończącego Wojnę Irlandzką (1688–91), kiedy to Ludwik XIV przyjął irlandzkich jakobitów, którym pozwolono na ewakuację. W 1690, w zamian za 6 tys. żołnierzy francuskich wcześniej wysłanych do Irlandii, Ludwik otrzymał 6 tys. irlandzkich rekrutów do walki w Wojnie Francji z Ligą Augsburską. Rok później w 1691, po tym jak jakobici irlandzcy pod dowództwem Patricka Sarsfielda zgodzili się na korzystne warunki kapitulacji zawarte w Traktacie z Limerick, armia irlandzka z pełnym wyposażeniem i ekwipunkiem wycofała się do Francji.