Podczas operacji Pustynna Burza wystrzelono ponad 3000 pocisków BGM-71D i E. BGM-71F TOW 2B – wersja pocisku wprowadzona do uzbrojenia w 1992 roku. Główną modyfikacją pocisku było wprowadzenie nowego trybu ataku OTA (skrót od Overflight Top Attack – atak z góry) i zupełnie nowej głowicy bojowej wyposażonej również w nowy zapalnik. Sekcja głowicy bojowej została wyposażona w dwa sekwencyjnie wystrzeliwane do dołu formowane wybuchowo penetratory (Explosively Formed Penetrator – EFP) wykonane z tantalu o średnicy wkładki 140 mm i aktywny zapalnik pracujący w dwóch trybach, laserowym i magnetycznym. Oba zapalniki pracują równolegle wykrywając profil celu i dużą koncentrację metalu, powodując detonację dokładnie nad celem, w miejscu najsłabiej opancerzonym. System naprowadzający również został zmodyfikowany umożliwiając zaprogramowanie pułapu lotu pocisku, ponad linią celowania, aby nie zasłaniać widoku. Pocisk BGM-71F nie jest następcą, ale modelem uzupełniającym do BGM-71E. BGM-71G – był projektowaną odmianą pocisku BGM-71F wyposażoną w inny typ przeciwpancernej głowicy bojowej, ale nie podjęto jego produkcji. W 1996 roku planowano zastosować w części pocisków TOW głowice BLAAM (od Bunkers, Light Armour And Masonry – bunkry, cele lekko opancerzone i kamień) przystosowane do niszczenia umocnień.