Przetestowano ten typ głowicy, ale również nie wprowadzono do produkcji. TOW 2N – zademonstrowany przez Hughes pocisk TOW 2 z bezprzewodowym systemem naprowadzania, który jednak nie został przyjęty do uzbrojenia amerykańskich sił zbrojnych. BGM-71H – zmodyfikowany pocisk BGM-71E TOW 2A, wyposażony w specjalną głowicę przystosowaną do niszczenia umocnień z kamienia i zbrojonego betonu, nazywany TOW Bunker Buster (dosłownie niszczyciel bunkrów). Prace rozwojowe nad tą odmianą pocisku są prowadzone od połowy 2001 do dziś. TOW 2B Aero – odmiana pocisku TOW 2B początkowo nazywana jako TOW 2B (ER) (od Extended Range – wydłużony zasięg). Zmiany polegały na wprowadzeniu przewodu sterującego o długości 4500 m i zmianie profilu głowicy na bardziej aerodynamiczny, zapewniający lepsze parametry lotne pocisku. Pierwsze testy nowego pocisku przeprowadzono w 2003 roku, a produkcję seryjną rozpoczęto w czerwcu 2004.