Do tej pory nie przypisano oznaczenia wojskowego typu BGM-71 do tej wersji pocisku i funkcjonuje on nadal jako TOW 2B Aero.
Raytheon kontynuował prace rozwojowe nad nowymi odmianami pocisków TOW, ale jego program FOTT (Follow-On To TOW) został przerwany w 1998, a drugi TOW-FF (TOW-Fire and Forget) znacznie okrojony ze względu na limity finansowe.
Pocisk TOW w obecnie używanej wersji nie jest bronią typu wystrzel i zapomnij (Fire-and-Forget), co oznacza, że od momentu wystrzelenia do uderzenia w cel musi być naprowadzany przez operatora, poprzez przewód łączący go z platformą startową. Taki, dość niewygodny sposób naprowadzania, stał się głównym impulsem do skonstruowania samosterującej odmiany Fire-and-forget pocisku TOW lub jego następcy o takich własnościach.
W Iranie produkowana jest nielicencyjna kopia pocisku oznaczona Toophan, opracowana poprzez inżynierię wsteczną, legalnie dostarczonych przed rewolucją islamską pocisków. Iran dysponował bowiem zapleczem serwisowym dla BGM-71.