W latach 1922–1937 z krótkimi przerwami pracowała jako tłumaczka w ambasadzie ZSRR w Kownie. W 1937 pracowała w Bibliotece Abelisa Balošerisa, później w czytelni-bibliotece Litewskiego Towarzystwa Dziecięcego, natomiast w latach 1938–1940 w bibliotece Uniwersytetu Wileńskiego. W 1940 zamieszkała w Wilnie. Zajmowała się m.in. katalogowaniem książek, była kierowniczką Działu Starych Druków. W 1941 została przeniesiona do Litewskiego Seminarium Duchownego Uniwersytetu Wileńskiego.
Była członkinią Stowarzyszenia Bibliotekarzy Litewskich. mały|Tablica ku pamięci O. Šimaitė (1894-1970) na ścianie jednego z budynków Uniwersytetu Wileńskiego W czasie niemieckiej okupacji wspierała materialnie mieszkańców getta wileńskiego, urządzała zbiórki pieniędzy na pomoc Żydom, pomagała w wyrabianiu dokumentów, szmuglowała jedzenie, lekarstwa i broń, organizowała ucieczki z getta, ukrywała Żydów (m.in. Tanię Wachsman, którą – za zgodą władz uczelni – ukryła w Bibliotece Uniwersytetu Wileńskiego) i organizowała dla nich schronienie w domach przyjaciół i znajomych. Przez prawie dwa lata (od września 1941 do kwietnia 1943) działała na terenie getta. Miała pozwolenie na poruszanie się po jego terytorium, szukając książek, których nie zwrócono do Biblioteki Uniwersytetu Wileńskiego.