Przyczyniła się do ocalenia żydowskich książek, dokumentów archiwalnych, rękopisów. Uratowała najważniejsze pisma żydowskiego klasyka Icchoka Lejby Pereca, pieśni stworzone przez poetę Abrahama Suckewera, artykuły żydowskich historyków o getcie oraz inne cenne dokumenty, które ukryto na Uniwersytecie Wileńskim. W latach 1941–1943 w schronie urządzonym na terenie Litewskiego Seminarium Duchownego Uniwersytetu Wileńskiego przechowywała ok. 200 listów od Żydów z getta wileńskiego. Swoje działania tłumaczyła miłością do kultury żydowskiej i tym, że nie mogła nie interweniować, widząc cierpienie Żydów. Zainspirowana była również postawą dziadka, z którym mieszkała przez pierwsze 8 lat życia, a który był wielkim przyjacielem Żydów.
Za pomoc Żydom z getta wileńskiego 28 kwietnia 1944 została aresztowana pod zarzutem ukrywania Żydów. Przeszukując mieszkanie, skonfiskowano żydowskie książki, inkunabuły, stare fotografie, wspomnienia, archiwa i rękopisy. Następnie była torturowana, ale nikogo nie wydała. Nie zapisywała adresów ani nazwisk, starała się wszystkie zapamiętać. W kwietniu została skazana na śmierć. Rektor Uniwersytetu Wileńskiego Mykolas Biržiška przekupił niemieckich urzędników i kara śmierci została zamieniona na obóz koncentracyjny. Najpierw trafiła do Prawieniszek.