Bardzo szybko temat odnalezienia się Daubmanna podchwyciła niemiecka prasa, która opublikowała jego list. Okrzyknięto go Ostatnim jeńcem I wojny światowej. Jego popularność rosła i gdy 29 maja 1932 powrócił do „rodzinnego” Endingen, witały go owacyjnie tłumy mieszkańców w liczbie 15 000 osób. Nawet rodzice rozpoznali w nim syna, mimo że miał inny kolor oczu niż autentyczny Daubmann. Oficjalnie, telegramem, powitał go przewodniczący Landtagu, a prezydent Paul von Hindenburg osobiście postanowił zabezpieczyć mu przyszłość. Pisarz Anton Fendrich napisał panegiryk na cześć jego bohaterstwa. Joseph Goebbels, na łamach Der Angriff, groził Francji wojną odwetową, a wielu polityków domagało się międzynarodowego potępienia działań Francuzów.
Dawny zwierzchnik Daubmanna, oficer z Sigmaringen, Anton Bumiller, bardzo szybko zorientował się w mistyfikacji, jednak nie zgłosił tego nikomu, a zamiast tego zaproponował Hummelowi współpracę. Obaj zarabiali na organizacji spotkań, prelekcji i masówek, często o wydźwięku narodowosocjalistycznym (za jedną pobierali minimum dwieście marek). Do sprzedaży skierowano pamiątki, pocztówki i gadżety, a także biografię domniemanego Daubmanna.