Nie stworzono dotychczas usystematyzowanych i rozwiniętych teorii naukowych ani bezspornej aparatury pojęciowej dotyczących języka prawa, przez to właściwe porównanie jego ogólnych twierdzeń stanowi znaczną trudność.
Dyskurs prawny Tekst specjalistyczny składa się z następujących elementów:
terminów specjalistycznych – właściwych dla danej materii, np.: powództwo, pozwany, oskarżony, prokurator słownictwa wspierającego – ściśle związanego z terminami specjalistycznymi, np.: wszcząć (powództwo), przesłuchać (świadka), sporządzić (testament)
Każdy język specjalistyczny posiada podwójny aspekt – nomenklaturę i dyskurs, a zatem zawiera terminy specjalistyczne właściwe dla danej dyscypliny oraz tekst, który zawiera te pojęcia i spełnia wymogi formalne danego języka specjalistycznego.
Dyskurs prawny charakteryzuje się specyficzną stylistyką, np. terminy i zwroty używane w dyskursie prawnym mają bezosobowy i intelektualny charakter, tekst powinien być utrzymany w charakterze neutralnym i obojętnym, zwracać się do umysłów adresatów, a nie do ich wrażliwości, nie powinien zawierać środków stylistycznych, wątpliwych zapożyczeń obcojęzycznych oraz sformułowań języka potocznego.
Rozróżnia się trzy typy dyskursów prawnych: