Portugalia stanęła przed zadaniem natychmiastowego zwiększenia swojej obecności w Afryce: wysłania wojsk i ustanowienia administracji wszędzie tam, gdzie chciała zachować swoje prawa kolonialne.
Doktryna „różowej mapy” mały|252x252px|Obszar roszczeń portugalskich Portugalia nie uznała się jeszcze za pokonaną i rząd w Lizbonie zarządził w latach 1885–1890 szereg wypraw w głąb Afryki. Miały one ustanowić realną kontrolę nad możliwie szerokimi terytoriami, które miały być podwaliną pod nowe imperium kolonialne. W 1886 roku ministerstwo spraw zagranicznych opracowało plan powstania „Portugalskiej Afryki Południowej”, która miała obejmować istniejące kolonie w Angoli i Mozambiku oraz pas ziem je łączących, między południowymi równoleżnikami 11° a 18°5′. Były to terytoria dzisiejszej Zambii, Malawi i Zimbabwe. W 1887 Barros Gomes przedstawił w parlamencie plan podbojów, który został entuzjastycznie przyjęty zarówno przez elity, jak i społeczeństwo portugalskie, a w opinii publicznej zaczęło funkcjonować pojęcie „różowej mapy”. Aby umocnić swoją pozycję w 1886 r. Portugalia podpisała traktat z Francją i Niemcami, regulujące jej granice z ich koloniami w Gwinei i północnym Mozambiku. Za cenę drobnych ustępstw Lizbona liczyła na ich przychylność w zbliżającym się nieuchronnie sporze z Wielką Brytanią.