Traktaty dla tych krajów znaczyły jedynie tyle, że Portugalia posiada takie roszczenia, nie przesądzały jednak o ich przynależności i poparciu ze strony Berlina czy Paryża. Wielka Brytania, mimo że była odwiecznym sojusznikiem Portugalii, nie zaakceptowała roszczeń, co doprowadziło do wzajemnej rywalizacji o te tereny.
Ultimatum brytyjskie W latach 1888–89 wyruszyły kolejne ekspedycje, których zadaniem było podporządkowanie miejscowej ludności na spornych terytoriach i wytyczenie dogodnych tras pod budowę przyszłych linii kolejowych. Potyczki ze szczepami z grupy Kololo (Makololo), które były sprzymierzone z Brytyjczykami wzmogły napięcia z Londynem. Prasa brytyjska rozpoczęła agresywną kampanię przeciw Portugalczykom, popychając rząd brytyjski do zdecydowanych kroków. Londyn zresztą od początku nie uznawał portugalskich roszczeń zawartych w doktrynie „różowej mapy” i ostrzegał Lizbonę przed próbą jej realizacji. Ufny w niemieckie poparcie Gomes nie zamierzał jednak ustępować. W tej sytuacji 11 stycznia 1890 roku rząd lorda Salisbury wysłał do rządu w Lizbonie ultimatum, które dotyczyło wycofania się armii portugalskiej z terenów obecnego Zimbabwe i Zambii. Alternatywą było zerwanie stosunków dyplomatycznych i groźba użycia siły.