Po długich debatach co do sensowności (politycznej i militarnej) umocnień jako takich oraz ich kształtu (wyłącznie pierścień fortów, czy także ciągłe obwałowanie), w kwietniu 1840 uchwalono ustawę zapewniającą 140 milionów franków na budowę ciągłego umocnienia wokół miasta, oraz 17 fortów wysuniętych na przedpole.
Wał Thiersa Ciągły wał ciągnął się przez wzgórza Passy i Étoile, obejmował całe wzgórze Montmartre i płaskowyż Saint-Denis za La Chapelle i La Villette; następnie wiódł przez płaskowyż Romainville, otaczając Buttes Chaumont, Belleville, Ménilmontant i Père-Lachaise na prawym brzegu Sekwany. Na lewym brzegu ciągnął się od Bicêtre przez płaskowyż Montrouge, obejmując Montparnasse i Vaugirard, i dochodząc ponownie do Sekwany poniżej Auteuil. Łączna długość ciągłego obwodu wynosiła 39 km (pojawia się też wartość 36 km), a teren wewnątrz miał powierzchnię 7802 ha. Ponieważ Adolphe Thiers był w znacznej mierze pomysłodawcą ufortyfikowania miasta i bezpośrednio odpowiadał za uzyskanie zgody parlamentu na niezbędne wydatki, opinia publiczna nazwała wał jego imieniem.