W czasie I wojny światowej został powołany do służby w C.K. Armii, mianowany nadlekarzem z 1 listopada 1915 i do 1918 był przydzielony do Szkoły Aplikacyjnej Lekarzy Wojskowych. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został skierowany do służby w Szpitalu Okręgowym w Krakowie. Pod koniec 1919 przeniesiono go do szpitala wojskowego w Dziedzicach, gdzie służył do końca funkcjonowania tegoż w 1922. Według stanu z 1 czerwca 1921 w stopniu kapitana służył w Szpitalu Etapowym Nr 61. W trakcie powstań śląskich udzielał pomocy medycznej uczestnikom tych walk. W Wojsku Polskim został zweryfikowany w stopniu kapitana lekarza w korpusie oficerow rezerwy sanitarnych ze starszeństwem z dniem. W 1923, 1924 był w rezerwie 8 Batalionu Sanitarnego z Torunia. W 1934 jako kapitan rezerwy był przydzielony do kadry zapasowej 8 Szpitala Okręgowego i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Bielsko.