Autorzy Handbook of the Birds of the World (HBW, 14. tom opublikowany w 2009) wyróżnili 5 podgatunków: szpak srokaty, G. c. contra (Linnaeus, 1758) G. c. sordida (Ripley, 1950) G. c. superciliaris (Blyth, 1863) szpak białouchy, G. c. floweri (Sharpe, 1897) – opisany po raz pierwszy jako Sturnopastor roseus; holotyp pozyskał Stanley S. Flower, dyrektor ówczesnego Muzeum Narodowego w Bangkoku szpak nagolicy, G. c. jalla (Horsfield, 1821) – opisany pod nazwą Pastor Jalla, holotyp pochodził z Jawy; epitet gatunkowy nawiązuje do lokalnej nazwy Jallak / Jalak, która określa różne gatunki szpaków. To ujęcie systematyczne podtrzymują autorzy Kompletnej listy ptaków świata.
Baveja et al. (2021) analizowali wzajemne relacje poszczególnych podgatunków względem siebie. Niejasna systematyka powodowała problemy z ochroną krytycznie zagrożonej i wymarłej na wolności populacji szpaka nagolicego. Według ich wyników szpak srokaty jest tak naprawdę kompleksem gatunków, do którego należą trzy: szpak srokaty z podgatunkami G. c. contra (ze zsynonimizowanym G. c. sordida) i G. c. superciliaris, szpak białouchy (G. (c.) floweri) oraz szpak nagolicy (G. (c.) jalla). Ten podział taksonu G.